حرکتی کاتوره ای در کهکشان

کهکشانی مملو از نور شهاب و

دوستانی بر شهابانی سوارند و

منم در عمق گردابی

که حاصل گشته از طغیان مردابی

و گردابی که می گردد به گرد من

خودم را به شهابی می رسانم

روزها یکشنبه آبی

بر عطاردها فرود آییم .

وقتی خیابان راه می رفت

و چشمک می زدند

همزمان

دختران و چراغ راهنما

مسیر چراغها همه سبز بود

همه گوش می دادند

وقتی چراغها حرف می زدند .

 و حرکتش رو به افق

سیب سرخ ؟!

آدم و حوا گازش زدند

پدرم از نسل آدم بود

گندم را می شناخت

ولی سیب نخورد

فقط بوییدش .

بالای پل هوایی

آویزان بود

بالای دار

شلاق می زد

به مردی که آویخته به گناهش بود

چراغ قرمز شد

عبرت می داد

به تمام ماشینهای دود خورده

تیتر روزنامه

از زبان مرد شعار می داد

مردی دیگر به همراه زنی

بالای پل هوایی ...

وقتی آسمان سیاه شد

و زمین سفید

آسمان بارید

روزگار سیاه شد .

وقتی در عمق افکار

                           قاب عکسها

                                                غوطه ور بود .

و عشق تنها هدیه اش

وقتی

استحکام قدمهایش

رو به فردا

خورشید را نشان می داد .

و جای بال تمام پرندگان در آن باقی مانده

غیر از تو  

دارد فرار می کند

عفتم است

به خاطر عشق بربادش دادم